Ποιος κρέμασε τα λεμόνια στο δέντρο;

Ποιος κρέμασε τα λεμόνια στο δέντρο;

Πριν το βράδυ, τα παιδιά κόβουν τα δέντρα και χτίζουν ένα δεντρόσπιτο για καταφύγιο – στο Minecraft. Οι ζωολογικοί κήποι μεταδίδουν βίντεο από τα αξιολάτρευτα μωρά άγριων ζώων που γεννιούνται. Η τεχνολογία σίγουρα επιτρέπει στα παιδιά να βιώσουν μέρη της φύσης και της περιπέτειας με τρόπους που πιθανώς δεν μπορούν να κάνουν στην πραγματική ζωή. Αλλά αυτό δεν αντικαθιστά τον πραγματικό χρόνο που δαπανάται στη φύση. Από τους συγγραφείς και τους παιδοψυχολόγους περιγράφεται μια -και ίσως παραπάνω- γενιά παιδιών που έχουν στερηθεί το χρόνο σε εξωτερικό περιβάλλον για να εξερευνήσουν και να αλληλεπιδρούν με τη φύση. Το πρόβλημα που βλέπει ο Louv (συγγραφέας του βιβλίου “Το τελευταίο παιδί στο δάσος”) είναι ότι η κοινωνία μας – στο σύνολό της, όχι μόνο παιδιά – είναι αποσυνδεδεμένη από τη φύση. Οι ανησυχίες για την ασφάλεια των παιδιών, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου και η εξάπλωση του αστικού τοπίου συμβάλλουν στο πρόβλημα και παρόλο που οι γονείς μπορούν να απολαύσουν τα οφέλη της φύσης ή να θυμούνται τις αναμνήσεις τους από την παιδική ηλικία για να εξερευνήσουν τον κόσμο σε εξωτερικούς χώρους, ορισμένοι ενήλικες αποκλείουν ακούσια την αλληλεπίδραση των παιδιών τους με τη φύση. Χωρίς όμως αυτή την απαραίτητη και πάντα με πολλαπλά οφέλη σχέση με τη φύση, οι άνθρωποι χάνουν το ενδιαφέρον για την προστασία του πλανήτη και των οικοσυστημάτων Αυτό είναι επικίνδυνο! Για αυτό, πάρτε τα παιδιά σας, βγείτε έξω, πηγαίνετε στο βουνό και στη παραλία. Αφήστε τα να λερωθούν , να μάθουν και να γνωρίσουν τη φύση. Έτσι θα μπορέσει το κάθε ένα από τα παιδιά να πλάσει τη δική του , προσωπική σχέση με το περιβάλλον, τη φύση, τη τροφή και το μέλλον του πλανήτη!